เกี่ยวกับ AMINOX

กุ้งและปลาไม่ได้หาอาหารด้วยตาเป็นหลัก แต่ใช้ตัวรับสารเคมีที่หนวด ครีบ และผิวลำตัว จับโมเลกุลที่ละลายอยู่ในน้ำ กรดอะมิโนคือกลุ่มโมเลกุลที่สื่อว่า “ตรงนี้มีโปรตีนกินได้” ได้ตรงที่สุด เพราะเป็นสิ่งที่หลุดออกมาจากเนื้อเหยื่อจริง ๆ อยู่แล้ว หัวเชื้อจึงไม่ได้ทำหน้าที่สร้างกลิ่นใหม่ แต่ทำให้สัญญาณที่เหยื่อส่งอยู่แล้วเข้มขึ้น

สารที่เลือกใช้อ้างอิงงานวิจัยกับกุ้งก้ามกรามโดยตรง การทดลองในห้องปฏิบัติการพบว่ากุ้งก้ามกรามตอบสนองต่อทอรีน ไกลซีน อาร์จินีน และเบทาอีน ตั้งแต่ที่ความเข้มข้นต่ำมาก ขณะที่สารบางตัวที่นิยมใส่ในเหยื่อทั่วไป เช่น กลูตาเมต กลับไม่ได้รับการตอบสนองจากกุ้งชนิดนี้ สูตรของเราจึงใช้สารกลุ่มที่มีหลักฐานรองรับเป็นแกน และยังอยู่ระหว่างการทดสอบภาคสนามเพื่อหาความเข้มข้นที่เหมาะกับหมายจริง

ที่ต้องแยกหลายสูตรแทนที่จะทำสูตรเดียวให้ดีที่สุด เพราะตัวแปรที่สำคัญกว่ากลิ่นคืออัตราการปลดปล่อย น้ำนิ่งในบ่อปูนกับน้ำไหลกลางแม่น้ำพัดพาโมเลกุลไม่เหมือนกันเลย หัวเชื้อที่ปล่อยสารช้าเป็นวงแคบรอบเหยื่อซึ่งเหมาะกับบ่อปูน พอลงแม่น้ำจะปล่อยสารไม่ทันสร้างสายกลิ่นก่อนถูกกระแสน้ำเจือจางหายไป ส่วนหัวเชื้อที่ปล่อยเร็วเพื่อสร้างสายกลิ่นในแม่น้ำ เอาไปใช้ในบ่อเล็กกลิ่นจะกระจายทั่วบ่อจนกุ้งแยกไม่ออกว่าเหยื่ออยู่ตรงไหน แต่ละสูตรจึงคุมความหนืดและอัตราการปล่อยสารต่างกัน เพื่อให้เข้ากับสภาพน้ำคนละแบบ

กุ้งไม่ได้ฮุบเหยื่อแบบปลา มันใช้ก้ามหนีบเหยื่อเข้าหาปากแล้วแทะทีละน้อย ช่วงที่เหยื่ออยู่ในก้ามแต่ยังไม่เข้าปากคือช่วงที่คนตกรู้สึกว่า “มีอะไรมาแตะ” และเป็นช่วงที่ตัดสินว่าจะได้ตัวหรือหลุด ทรงของตัวเบ็ดมีผลตรงนี้มากกว่าความคมของปลาย เพราะมันกำหนดว่าจุดเกี่ยวจะอยู่ตรงไหนเทียบกับปากกุ้งตอนที่เรายกคัน

ไม่มีทรงไหนดีที่สุดในทุกสถานการณ์ ทรงที่ปลายคมเปิดพร้อมสกัดจะติดไวตั้งแต่จังหวะแรกที่ทุ่นจม แต่ต้องอ่านจังหวะให้ทัน ส่วนทรงที่เน้นส่งแรงเข้าสู่ปลายคม เหมาะกับกุ้งตัวใหญ่เปลือกหนา แต่ต้องอาศัยการวัดคันที่ตั้งใจ ไม่ใช่การสะกิดเร็ว การเลือกทรงจึงเป็นการเลือกให้เข้ากับหมายและวิธีตก ไม่ใช่การหาของที่เหนือกว่า

ค่าน้ำในเว็บนี้ไม่ได้คำนวณขึ้นเอง แต่เป็นค่าทำนายอย่างเป็นทางการจากมาตราน้ำในน่านน้ำไทย กรมอุทกศาสตร์ กองทัพเรือ ชุดเดียวกับที่ใช้เดินเรือ ส่วนตำแหน่งดวงอาทิตย์และดวงจันทร์คำนวณตามพิกัดที่เลือกจริง

ความยากอยู่ที่จุดที่เราไปตกไม่ได้อยู่ตรงสถานีวัด คลื่นน้ำใช้เวลาเดินทางทวนขึ้นไปตามลำน้ำ จุดที่อยู่เหนือสถานีขึ้นไปน้ำจึงขึ้นช้ากว่าที่ตารางบอก เว็บนี้แก้ด้วยการวัดค่าหน่วงจริงจากการเทียบรูปคลื่นระหว่างสถานี ครบทั้งสิบสองเดือน แล้วแทรกค่าให้จุดที่ปักบนแผนที่

สิ่งที่ตั้งใจไม่ทำคือแปลงค่าหน่วงเป็นอัตรานาทีต่อกิโลเมตรแล้วคูณระยะทาง เพราะวัดแล้วพบว่าอัตราจริงไม่คงที่เลย ช่วงปากน้ำที่เป็นทะเลเปิดคลื่นเดินเร็วกว่าช่วงในลำน้ำหลายเท่า และความคดเคี้ยวของลำน้ำแต่ละช่วงก็ต่างกัน ระยะเส้นตรงบนแผนที่จึงไม่ได้สัดส่วนกับเวลาที่คลื่นใช้จริง จุดที่อยู่เลยช่วงที่มีสถานีวัด เว็บจะเตือนและไม่เลื่อนเวลาให้เงียบ ๆ

ส่วนที่บอกว่าวันไหนน่าไป ใช้หลักว่ากุ้งกับปลาต้องการสภาพตรงข้ามกัน กุ้งเดินหาอาหารตามหน้าดินจึงต้องการกระแสเอื่อยและคืนที่มืดนาน ส่วนปลาตื่นตัวตอนน้ำกำลังเดินเพราะกระแสพัดอาหารมาให้ ตารางจึงแยกเกณฑ์ของแต่ละเป้าหมายและแสดงให้เห็นว่าวันนั้นผ่านข้อไหนไม่ผ่านข้อไหน แทนที่จะให้คะแนนรวมที่ตรวจสอบไม่ได้